Ieder krijgt in zijn leven te maken met verlies, in welke vorm dan ook. Ook in mijn leven kwam het voorbij.
De wijze waarop ik die ervaringen heb beleefd en de begeleiding die ik daarbij (niet) ontving hebben o.a. geleid tot het verlangen om me te bekwamen in het begeleiden van mensen met vragen rond verlies en rouw.
Gisteren volgde ik een inspirerende 1e dag van de 3-daagse training Begeleiden bij verlies en rouw.

Ieder verlies heeft verandering tot gevolg en ieder verlies kent een emotioneel proces. Dat geldt ook als je je baan kwijtraakt. Werk is voor de meeste mensen heel belangrijk, niet alleen omdat je je inkomen er mee verdient. Je hebt er sociale contacten, je ontwikkelt je in je vakgebied en op persoonlijk vlak. Je spendeert er een groot deel van je dag en je leven aan.

Beëindiging van een werkrelatie, of dat nu verwacht is of onverwacht, vrijwillig of niet, het betekent afscheid nemen van iets wat je dierbaar is of was. En dat kan gepaard gaan met emoties als onmacht, boosheid, frustratie, verdriet of schaamte. Niet altijd herken je die gevoelens en emoties als rouw.

Weet je dat ondergrondse rouw zich kan uiten in stress, burn-out, somberheid, andere psychische klachten, relatieproblemen, de omgang met kinderen? De onverwerkte emoties kunnen ook een obstakel vormen in de zoektocht naar een nieuwe baan.

Mijn beeld: Bij beëindiging van werkrelaties is er veel aandacht voor de juridische en administratieve afhandeling en er is maar mondjesmaat aandacht voor de begeleiding van de werknemer in zijn/haar rouwverwerking.

Wellicht is het een vertroebeld beeld.…..dus daarom de vraag:

Welke ervaringen heb jij (als werkgever of als werknemer) met begeleiding van het emotionele proces in situaties van ontslag, boventalligheid, outplacement, verbetertrajecten of naderend pensioen?

Rouwen om baanverlies