Vorige week had ik een verrassende ontmoeting die ik graag met je deel. Maar daarvoor neem ik je eerst even mee terug in de tijd.

Een jaar of 10 geleden (of was het al eerder?) zag ik in de spiegel mijn snel groeiend aantal grijze haren. Dat valt ook al snel op als je van jezelf een donkere haarkleur hebt. Er waren veel mooie kleuren haarverf op de markt en ik vond het leuk om mijn haarkleur zo af en toe eens van kleur te veranderen. In de winter een warme kleur en in de zomer een wat koelere kleur. Gewoon omdat ik het mooi vond.

Heel eerlijk? De onderliggende gedachte was toch echt: ‘Ik wil nog geen grijze kop, daar ben ik toch nog veel te jong voor. Ze gaan me dan vast veel ouder schatten dan ik ben……….’.

Een paar maanden geleden was daar het grote moment: ik was er klaar mee om iedere maand mezelf weer voor de gek te houden. Ik was er klaar voor om kleur te gaan bekennen en ruimte te geven aan mijn natuurlijke haarkleur op dit moment. True Colors. Gewoon zijn zoals je bent.

Een beetje confronterend was het wel die grijze kleur die tevoorschijn kwam. Doordat de restanten van de laatste verfbeurt nog een poosje zichtbaar bleven en bij de bron het grijs er stevig door kwam, was mijn haarkleur dus een ratjetoe. De kapster zorgde voor een geleidelijke overgang van de True Colors, zodat mijn omgeving (en ik zelf ook) er aan konden wennen. En sinds een paar weken bezit ik een redelijk egale lichtkleurige haardos. Familie en vrienden laten me weten dat het me helemaal niet ouder doet lijken. Lief van ze…..

De ontmoeting

In de winkelstraat werd ik plotseling staande gehouden door een voor mij onbekende jongedame, ik schat zo’n 25 jaar. Zij sprak me aan met: ‘Hallo, may I ask you something? Can you tell me which hairdresser painted your hair? Your hair is really beautiful. What is the name of this color? I am searching a long time for a special haircolor, and …Wauw…this is the color I want.”

Ik kon een schaterlach onderdrukken en wilde zeggen: ‘Ha ha, dat is gewoon mijn eigen kleur’, maar bedacht me. In plaats daarvan vertelde ik haar dat ik ook lang heb gezocht naar de juiste kleur en er wel meer dan tien jaar over heb gedaan om deze prachtige kleur te vinden: De kleur Parelgrijs. En ik verwees haar naar de kleine kapsalon bij ons in het dorp.

Ze bedankte me hartelijk en vervolgde blij haar weg. En ik?

Met een grote glimlach op het gezicht en bijna huppelend liep ik verder en gaf mezelf een vette knipoog. Een knipoog naar het leven.

Ken jij ook van die momenten? Wat zijn jouw momenten met een knipoog naar het leven?

Een knipoog naar het leven